اقتصاد کلان

تورم یعنی گران شدنِ مداوم و همگانیِ کالاها و خدمات که باعث می‌شود قدرت خرید پول شما کم شود. در واقع وقتی تورم داریم، با همان مقدار پولی که پارسال داشتید، امروز کالای کمتری می‌توانید بخرید و ارزشِ پس‌انداز ریالی شما به مرور آب می‌رود.

قدرت خرید نشان‌دهنده مقدار کالا یا خدماتی است که می‌توانید با مبلغ مشخصی پول تهیه کنید. در اقتصاد ایران، وقتی سرعت رشد قیمت‌ها از رشد درآمد شما بیشتر می‌شود، قدرت خریدتان کاهش می‌یابد؛ یعنی با همان مقدار پول، کالای کمتری نسبت به قبل می‌خرید.

توسعه اقتصادی یعنی فراتر از صرفاً افزایش درآمد ملی، کیفیت زندگی مردم و ساختارهای جامعه هم بهتر شود. در واقع یعنی علاوه بر رشد تولید، زیرساخت‌هایی مثل آموزش، بهداشت و تکنولوژی چنان پیشرفت کنند که رفاه پایدار برای همه شهروندان ایجاد شود.

انتظارات تورمی یعنی پیش‌بینی مردم و کسب‌وکارها از میزان گرانی در آینده. وقتی جامعه حس کند قیمت‌ها قرار است بالا برود، رفتار مالی‌اش را تغییر می‌دهد؛ این ذهنیت حتی پیش از وقوعِ واقعیِ تورم، باعث افزایش تقاضا و در نتیجه رشد سریع‌تر قیمت‌ها در بازار می‌شود.

واردات یعنی خرید کالا یا خدمات از کشورهای دیگر و ورود آن‌ها به ایران. در اقتصاد ما، از قطعات خودرو و مواد اولیه کارخانه‌ها تا گوشی موبایل و گندم جزو واردات محسوب می‌شوند که هزینه آن‌ها با ارزهای بین‌المللی پرداخت می‌شود.

رشد اقتصادی یعنی بزرگ‌تر شدن کیک اقتصاد کشور؛ به این معنا که مجموع ارزش کالاها و خدمات تولید شده در ایران، مثل محصولات کارخانه‌ای، کشاورزی یا خدمات پزشکی، نسبت به سال قبل بیشتر شده و توان درآمدزایی جامعه افزایش یافته است.

رکود اقتصادی یعنی خوابیدن بازار و کاهش تولید ملی برای مدتی طولانی. در این وضعیت، چون مردم پول کمتری برای خرید دارند، فروش شرکت‌ها کم می‌شود، بیکاری بالا می‌رود و به جای ساخت‌وساز یا تولید، پول‌ها معمولاً در بخش‌های غیرمولد قفل می‌شوند.

اشتغال یعنی وضعیتی که در آن افرادِ آماده‌به‌کار، در ازای دریافت حقوق یا سود، به فعالیتی اقتصادی مشغول‌اند. در ایران، داشتنِ حداقل یک ساعت کارِ با حقوق در هفته، ملاکِ آماری برای شاغل محسوب شدنِ شماست.