موجودی سرمایه

موجودی سرمایه در واقع همان انبارِ ابزارهای تولید یک کشور است؛ از تراکتورهای کشاورزی و دستگاه‌های چاپ گرفته تا ساختمانِ کارخانه‌ها، جاده‌ها و نیروگاه‌های برق. این‌ها پولی نیستند که در بانک مانده باشد، بلکه دارایی‌های واقعی و فیزیکی هستند که دست‌به‌دست هم می‌دهند تا کالا یا خدماتی تولید شود. در اقتصاد ایران، وقتی از موجودی سرمایه حرف می‌زنیم، منظورمان تمام آن زیرساخت‌هایی است که اجازه می‌دهد چرخِ تولید بچرخد و ارزش‌افزوده خلق شود.

اهمیت این موضوع برای زندگی روزمره ما در «بهره‌وری» خلاصه می‌شود. وقتی به دلیل تحریم یا تورم بالا، ماشین‌آلات کارخانه‌ها فرسوده می‌شوند و سرمایه‌گذاری جدیدی برای نوسازی آن‌ها صورت نمی‌گیرد، هزینه تولید کالاها بالا رفته و کیفیت‌شان افت می‌کند؛ نتیجه این فرایند برای شهروندان، تورم بیشتر و حقوق‌هایی است که دیگر کفاف زندگی را نمی‌دهد. به عنوان مثال، اگر موجودی سرمایه در بخش نیروگاهی رشد نکند، قطعی برق صنایع در تابستان رخ می‌دهد که مستقیماً باعث گرانی محصولات و کاهش درآمد واقعی کارگران و سهامداران ایرانی می‌شود.