استهلاک
استهلاک در واقع روشی است برای نشان دادن اینکه وسایل و تجهیزات یک کسبوکار ابدی نیستند و با گذشت زمان فرسوده میشوند. وقتی یک کارخانه در ایران دستگاهی میخرد، کل پول آن را همان سال اول از سودش کم نمیکند؛ بلکه بر اساس قانون مالیات، هر سال بخشی از قیمت آن را به عنوان هزینه استهلاک کنار میگذارد تا نشان دهد چقدر از عمر آن دستگاه مصرف شده است. این مفهوم برای سهامداران بورس تهران بسیار حیاتی است؛ چون استهلاک یک هزینه غیرنقدی است. یعنی پولی از شرکت خارج نمیشود، اما سود کاغذی را کم میکند تا شرکت بتواند بخشی از درآمدش را برای خرید دستگاه جدید در آینده ذخیره کند. در اقتصاد تورمی ایران، چالش بزرگ اینجاست که مبلغ ذخیرهشده برای استهلاک معمولاً با قیمتهای جدید بازار همخوانی ندارد و شرکتها ناچار به تجدید ارزیابی داراییها میشوند تا ارزش واقعی دارایی و هزینه جایگزینی آن را بهتر نشان دهند.
چرا الان مهم است
تازهابلاغیه جدید برای محدود کردن بازنشستگی در مشاغل سخت، نشان داد که استهلاک در ایران فقط مختص ماشینآلات نیست. فرسودگی نیروی کار در محیطهای صنعتی قدیمی، هزینهای است که حالا دولت با سختگیرانهتر کردن معیارها، سعی دارد فشار مالی آن را از روی صندوقهای بازنشستگی بردارد و مدیریت هزینههای پنهان تولید را تغییر دهد.
آخرین اخبار با این مفهوم
سختتر شدن بازنشستگی در مشاغل زیانآور؛ ابلاغیه جدید وزارت کار برای محدودسازی معیارها
وزارت کار با محدود کردن معیارهای بازنشستگی مشاغل سخت به عوامل آزمایشگاهی، مسیر خروج زودهنگام کارگران از بازار کار را دشوارتر کرد.
۳۰ خرداد ۱۴۰۵