امنیت انسانی

امنیت انسانی یعنی تمرکز از امنیتِ مرزها به سمت امنیتِ آدم‌ها تغییر کند. در واقع، وقتی از این شاخص حرف می‌زنیم، می‌پرسیم: آیا یک شهروند ایرانی فارغ از قدرت نظامی کشورش، در برابر فقر، بیماری، بیکاری ناگهانی و بحران‌های زیست‌محیطی محافظت می‌شود یا نه؟ این یعنی داشتنِ سطحی از رفاه که اجازه می‌دهد فرد بدون ترس از گرسنگی یا بی‌پناهی، برای آینده‌اش برنامه‌ریزی کند. در اقتصاد ما، امنیت انسانی مستقیماً با قدرت خرید و کیفیت بیمه‌ها گره خورده است. مثلاً وقتی تورمِ مواد غذایی جهش می‌کند، امنیت تغذیه‌ایِ خانواده‌ها لرزان می‌شود. بهبود این شاخص یعنی فضایی فراهم شود که در آن یک شهروند نگران نباشد که با یک نوسانِ ناگهانیِ قیمت دلار یا یک هزینه درمانی سنگین، تمامِ ثباتِ زندگی و دارایی‌اش از دست می‌رود.