تاب‌آوری ملی

تاب‌آوری ملی در واقع میزان پوست‌کلفتیِ اقتصاد یک کشور در برابر بحران‌هاست. یعنی وقتی یک اتفاق پیش‌بینی‌نشده مثل تحریم‌های شدید بانکی یا خشکسالی طولانی رخ می‌دهد، ساختار تولید و توزیع کالا چنان محکم و در عین حال منعطف باشد که زندگی روزمره مردم فلج نشود. در فضای ایران، این مفهوم یعنی چقدر توانسته‌ایم از وابستگی مطلق به پول نفت فاصله بگیریم و چرخ کارخانه‌ها و سفره مردم را به جای تصمیمات واشنگتن یا نوسان بازار جهانی انرژی، به توان تولید داخلی و تنوع شرکای تجاری گره بزنیم. وقتی تاب‌آوری پایین باشد، هر تنش سیاسی کوچک در منطقه مستقیماً قیمت دلار را در چهارراه استانبول بالا می‌برد و بلافاصله برچسب قیمت‌ها در سوپرمارکت‌ها عوض می‌شود. اما در یک اقتصاد تاب‌آور، شوک‌های بیرونی با سرعت و شدت کمتری به معیشت منتقل می‌شوند؛ چون زیرساخت‌های مالی پایدار هستند و تولیدکننده ایرانی می‌تواند بدون نیاز به وارداتِ هر قطعه کوچک، به کارش ادامه دهد. تقویت این شاخص یعنی امنیت شغلی بیشتر برای کارگر ایرانی و نوسان کمتر در ارزش دارایی‌های شما که در نهایت به آرامش اقتصادی جامعه ختم می‌شود.