تجارت ترجیحی

تجارت ترجیحی در واقع یک توافق دوجانبه یا چندجانبه است که در آن کشورها تصمیم می‌گیرند دیوارهای گمرکی را برای همدیگر کوتاه‌تر کنند. در حالت عادی، وقتی کالایی وارد مرز می‌شود، دولت مبلغی را به عنوان تعرفه دریافت می‌کند که باعث گران شدن آن کالا برای مصرف‌کننده می‌شود. اما در تجارت ترجیحی، کشورها به هم امتیاز می‌دهند تا کالاهای خاصی را با هزینه بسیار کمتر جابه‌جا کنند و از این طریق حجم خرید و فروش بین خودشان را بالا ببرند. این قراردادها معمولاً اولین قدم برای رسیدن به تجارت آزاد و همکاری‌های عمیق اقتصادی هستند. برای شما به عنوان مصرف‌کننده، این توافق‌ها به معنی دسترسی به کالاهای خارجی با قیمت ارزان‌تر است. مثلاً وقتی ایران با کشورهای اتحادیه اوراسیا مثل روسیه قرارداد تجارت ترجیحی امضا می‌کند، کالاهایی مثل روغن یا نهاده‌های دامی با هزینه گمرکی کمتری وارد می‌شوند که می‌تواند جلوی رشد قیمت‌ها را در بازار داخل بگیرد. از طرف دیگر، این یک فرصت طلایی برای صادرکنندگان ایرانی است تا محصولات خود را، مثل میوه یا مصالح ساختمانی، با قیمت رقابتی‌تر در بازارهای جهانی بفروشند و ارز بیشتری وارد کشور کنند، هرچند تولیدکنندگان داخلی باید خود را برای رقابت با کالاهای ارزان خارجی آماده کنند.