سرکوب قیمت

سرکوب قیمت زمانی اتفاق می‌افتد که دولت به جای حل ریشه‌های تورم، با بخشنامه و نظارت مانع از رشد قیمت‌ها متناسب با هزینه‌های واقعی تولید می‌شود. در این حالت، قیمتِ اعلامی با واقعیتِ بازار تفاوت پیدا می‌کند. این سیاست معمولاً در اقتصاد ایران برای کالاهای استراتژیک مثل بنزین، نان یا خودرو اعمال می‌شود تا ظاهرِ ثبات حفظ شود، اما چون هزینه‌های تولیدکننده نادیده گرفته شده، تعادل بازار به هم می‌خورد. برای شهروندان، سرکوب قیمت به معنای کاهش کیفیت کالا، ایجاد صف‌های طولانی و رونق گرفتن دلال‌بازی است. وقتی قیمت خودرو در کارخانه سرکوب می‌شود، فاصله قیمت با بازار آزاد به جیب واسطه‌ها می‌رود و مصرف‌کننده واقعی دستش به کالای ارزان نمی‌رسد. در نهایت، این فنرِ فشرده با یک جرقه رها شده و باعث جهش ناگهانی قیمت‌ها می‌شود که امنیت اقتصادی و قدرت خرید مردم را به شدت تهدید می‌کند.