سرمایه ثابت

سرمایه ثابت همان ابزارهای ماندگاری است که یک تولیدکننده برای راه انداختن چرخ کسب‌وکارش می‌خرد؛ چیزهایی مثل دستگاه‌های چاپ در یک چاپخانه، تراکتور در مزرعه یا سوله و خط تولید در یک کارخانه قطعه‌سازی جاده مخصوص. برخلاف مواد اولیه (مثل آرد برای نانوا) که در همان ابتدای کار مصرف می‌شوند، سرمایه ثابت سال‌ها باقی می‌ماند و به مرور زمان مستهلک می‌شود. در واقع، این بخش از دارایی‌ها نشان‌دهنده قدرتِ واقعی و ظرفیتِ فنی یک اقتصاد برای تولید ثروت و کالا است.

وقتی در ایران از کاهش نرخ سرمایه‌گذاری ثابت صحبت می‌شود، یعنی کارخانه‌های ما در حال فرسوده شدن هستند و دستگاه جدیدی جایگزین نمی‌شود؛ اتفاقی که مستقیماً روی جیب مردم اثر می‌گذارد. مثلاً اگر یک شرکت لبنیاتی نتواند ماشین‌آلات بسته‌بندی خود را به دلیل تحریم یا کمبود بودجه نوسازی کند، هزینه تولیدش بالا می‌رود، ضایعاتش زیاد می‌شود و در نهایت قیمت ماست و پنیر برای مصرف‌کننده گران‌تر تمام می‌شود. به زبان ساده، هرچه سرمایه ثابت یک کشور مدرن‌تر و بیشتر باشد، کالاها با قیمت کمتر و کیفیت بهتر به دست شما می‌رسند.