سرمایه در گردش

سرمایه در گردش در واقع نقدینگیِ دمِ دست یک شرکت برای گذرانِ امور جاری است. تصور کنید یک کارخانه تولید لوازم خانگی چقدر پول نقد، مواد اولیه در انبار و طلب از فروشندگان دارد؛ اگر مجموع این‌ها را حساب کنیم و بدهی‌هایی که باید طی یک سال تسویه شوند را از آن کم کنیم، آنچه باقی می‌ماند سرمایه در گردش است. این عدد نشان می‌دهد شرکت چقدر توانِ مانور دارد تا بدون توقفِ خط تولید، به کارش ادامه دهد و در چاله بدهی‌های فوری نیفتد.

در اقتصادِ تورمیِ ایران، مدیریتِ این سرمایه حیاتی است. وقتی قیمتِ مواد اولیه یا نرخ ارز ناگهان جهش می‌کند، شرکت مجبور است پولِ بسیار بیشتری برای خریدِ همان مقدار کالا هزینه کند. اگر سرمایه در گردش کافی نباشد، شرکت مجبور به دریافت وام‌های سنگین با بهره بالا می‌شود یا حتی ممکن است با وجود سودآور بودن در ترازنامه، به دلیل نبودِ نقدینگیِ کافی برای خرید قطعات، متوقف شود. برای یک سرمایه‌گذار در بورس، منفی شدن این شاخص زنگ خطری است که نشان می‌دهد شرکت در لبه پرتگاه نقدینگی قرار دارد.