آزادی ناوبری

آزادی ناوبری در زبان ساده یعنی دریاها متعلق به همه هستند و هیچ کشوری حق ندارد مسیر حرکت کشتی‌های تجاری را در آب‌های آزاد سد کند. این قاعده بین‌المللی اجازه می‌دهد که کالاها، از نفت خام گرفته تا قطعات موبایل، با کمترین هزینه و کوتاه‌ترین زمان بین بنادر جهان جابه‌جا شوند. برای اقتصاد ایران که بخش بزرگی از درآمدش به فروش نفت و واردات کالا از طریق دریا وابسته است، این مفهوم حکم رگ حیاتی را دارد.

وقتی امنیتِ این ناوبری به هر دلیلی، از تنش‌های نظامی گرفته تا دزدی دریایی، به خطر می‌افتد، اولین اتفاق «پرش قیمت‌ها» در بازار داخلی است. با ناامن شدن مسیر، شرکت‌های بیمه نرخ ریسک خود را بالا می‌برند و کشتی‌ها ناچار می‌شوند مسیرهای طولانی‌تری را انتخاب کنند. این یعنی هزینه حمل‌ونقل یک کانتینر کالا به مقصد بندرعباس افزایش می‌یابد که در نهایت از جیب مصرف‌کننده ایرانی پرداخت می‌شود؛ بنابراین هر خدشه‌ای به آزادی ناوبری، مستقیماً باعث گرانی کالاهای وارداتی و کاهش قدرت خرید مردم می‌شود.