نسبت اشتغال

نسبت اشتغال یعنی از هر ۱۰۰ نفر ایرانی که در سن کار هستند، چند نفرشان واقعاً شاغل‌اند. در ایران معمولاً تمام توجه‌ها به نرخ بیکاری است، اما نرخ بیکاری فقط کسانی را می‌بیند که فعالانه دنبال کار می‌گردند و کسانی که ناامید شده یا خانه‌دار هستند را حساب نمی‌کند. نسبت اشتغال تصویر بزرگ‌تری می‌سازد و نشان می‌دهد چه سهمی از کلِ ظرفیت انسانی کشور واقعاً دارد ثروت تولید می‌کند و درآمد به خانه می‌برد. وقتی این نسبت در ایران پایین باشد، یعنی بارِ معیشت کل جامعه روی دوش تعداد کمی از افراد است. مثلاً در یک خانواده چهارنفره، اگر فقط یک نفر شاغل باشد، آن خانواده در برابر نوسانات قیمت دلار و تورم بسیار آسیب‌پذیرتر است تا خانواده‌ای که دو یا سه شاغل دارد. بالا رفتن این نسبت به معنای توزیع بهتر درآمد بین مردم، پایداری بیشتر صندوق‌های بازنشستگی و کاهش نیاز به حمایت‌های مستقیم دولتی و یارانه‌هاست.