نرخ مشارکت اقتصادی

نرخ مشارکت اقتصادی یعنی چه تعداد از آدم‌های دوروبر ما واقعاً در «صف بازار کار» ایستاده‌اند. این عدد شامل دو گروه است: کسانی که شغل دارند و کسانی که بیکارند اما با جدیت دنبال کار می‌گردند. بنابراین، کسی که خانه‌دار است، دانشجوست یا به دلیل ناامیدی دیگر دنبال کار نمی‌گردد، در این آمار حساب نمی‌شود. در واقع این نرخ، دماسنجِ پویایی و امید در جامعه است؛ هرچه بالاتر باشد، یعنی آدم‌های بیشتری معتقدند کار کردن می‌ارزد.

در اقتصاد ایران، پایین بودن این نرخ (به‌ویژه میان زنان و فارغ‌التحصیلان) یک زنگ خطر است. وقتی نرخ مشارکت پایین باشد، یعنی بارِ معیشتِ کل جامعه روی دوشِ تعداد کمی از افراد است و سفره‌ها کوچک‌تر می‌شود. برای شما، بالا رفتن این نرخ یعنی رونقِ کسب‌وکار و چرخشِ پول؛ اما پایین ماندن آن به معنای کاهش قدرت خرید عمومی و فشار بیشتر بر بودجه‌های حمایتی و یارانه‌ای دولت است که در نهایت با تورم به جیب همه فشار می‌آورد.