اعتبار سیاست‌گذار

اعتبار سیاست‌گذار در واقع همان «حرف‌شنویِ بازار» از دولت یا بانک مرکزی است. وقتی یک مدیر اقتصادی وعده‌ای می‌دهد یا هدفی را تعیین می‌کند، اگر مردم و سرمایه‌گذاران باور کنند که او واقعاً توان و اراده‌ی اجرای آن را دارد، رفتارشان را با آن تنظیم می‌کنند. این اعتبار یک دارایی نامرئی است که باعث می‌شود سیاست‌های اقتصادی با هزینه کمتر و سرعت بیشتری به نتیجه برسند.

در اقتصاد ایران، این مفهوم مستقیماً با قیمت دلار و تورم گره خورده است. برای مثال، وقتی مسئولان وعده کاهش تورم یا ثبات بازار را می‌دهند اما مردم به دلیل تجربه‌های قبلی، همچنان برای خرید طلا و ارز هجوم می‌برند، یعنی اعتبار سیاست‌گذار پایین است. در این حالت، حتی اگر سیاست درستی هم اتخاذ شود، چون مردم به آن اعتماد ندارند، اثرش خنثی می‌شود و تورم به دلیل انتظارات منفی بالا می‌ماند.

اعتبار بالا باعث می‌شود که گاهی فقط یک پیام یا مصاحبه از سوی مسئولان بتواند بازار را آرام کند، اما در غیاب آن، حتی تزریق سنگین ارز به بازار هم ممکن است نتواند جلوی نوسانات را بگیرد. در واقع، اعتبار سیاست‌گذار تعیین می‌کند که شما به ریال اعتماد کنید یا از ترس کاهش ارزش پول، دارایی خود را به کالا تبدیل کنید.