تشکیل سرمایه ثابت ناخالص

به زبان ساده، این عدد نشان می‌دهد که در یک سال، چقدر به «ابزارهای کار» در کل کشور اضافه شده است. وقتی یک تولیدکننده در شهرک صنعتی عباس‌آباد دستگاه‌های جدید می‌خرد، یا دولت جاده و نیروگاه می‌سازد، در واقع دارد سرمایه ثابت ایجاد می‌کند. این‌ها هزینه‌های مصرفی روزمره نیستند، بلکه دارایی‌هایی هستند که قرار است چندین سال باقی بمانند و به تولید کالا و خدمات در ایران کمک کنند.

برای مردم، رشد این شاخص به معنای امنیت شغلی و رفاه در آینده است. وقتی تشکیل سرمایه در ایران کاهش می‌یابد، یعنی کارخانه‌ها در حال فرسوده شدن هستند و تکنولوژی جدیدی جایگزین نمی‌شود؛ نتیجه این اتفاق در زندگی روزمره، کاهش تولید، نایاب شدن برخی کالاها و در نهایت گرانی است. در واقع، این عدد دماسنجی است که نشان می‌دهد آیا اقتصاد ایران در حال بزرگ شدن است یا صرفاً دارد از جیب می‌خورد و دارایی‌های قدیمی‌اش را مستهلک می‌کند.