خانوار

خانوار کوچک‌ترین و کلیدی‌ترین واحد در اقتصاد است. برخلاف خانواده که مفهومی عاطفی و نسبی دارد، خانوار بر اساس سفره مشترک تعریف می‌شود. یعنی اگر چند دانشجو یا همکار هم در یک خانه زندگی کنند و هزینه‌های زندگی‌شان با هم باشد، یک خانوار محسوب می‌شوند. در ایران، خانوارها صاحبان اصلی منابع هستند؛ آن‌ها نیروی کارشان را به کارخانه‌ها و ادارات می‌برند و در ازای آن دستمزد می‌گیرند تا بتوانند نیازهای زندگی‌شان را تأمین کنند. تصمیمات خانوار ایرانی، از خرید اقلام ضروری گرفته تا سرمایه‌گذاری در طلا و مسکن، جهت حرکت بازارها را تعیین می‌کند. وقتی تورم بالا می‌رود، رفتار خانوار تغییر می‌کند؛ مثلاً به‌جای پس‌انداز ریالی، به سمت خرید دارایی‌های بادوام می‌رود تا ارزش پولش حفظ شود. دولت‌ها نیز با بررسی آمار هزینه و درآمد خانوار متوجه می‌شوند که قدرت خرید مردم در برابر گرانی‌ها چقدر افت کرده و سیاست‌های حمایتی یا یارانه‌ای را بر اساس آن تنظیم می‌کنند.