خوشه صنعتی

خوشه صنعتی یعنی به جای اینکه کارگاه‌های کوچک به تنهایی در گوشه و کنار فعالیت کنند، در یک منطقه خاص دور هم جمع شوند تا زنجیره تولید را کامل کنند. در این مدل، تأمین‌کننده مواد اولیه، سازنده قطعات، طراح و بازاریاب همگی در کنار هم هستند. این نزدیکی باعث می‌شود دانش فنی بین آن‌ها جابه‌جا شود و هزینه‌هایی مثل حمل‌ونقل، انبارداری و تبلیغات برای همه اعضا به شدت کاهش یابد، چون آن‌ها به جای رقابت حذفی، در زیرساخت‌ها با هم شریک می‌شوند.

در اقتصاد ایران، نمونه‌های موفقی مثل خوشه مبل ملایر، کفش تبریز یا قطعات خودرو در جاده مخصوص وجود دارند. وقتی یک خوشه شکل می‌گیرد، قیمت تمام‌شده کالا برای مصرف‌کننده ایرانی کمتر می‌شود و از طرفی، احتمال ورشکستگی کسب‌وکارهای کوچک کاهش می‌یابد؛ چون آن‌ها به تنهایی مجبور به تأمین همه نیازهایشان نیستند. برای مردم آن منطقه، رونق یک خوشه به معنای ایجاد قطب اقتصادی، امنیت شغلی پایدارتر و افزایش ارزش دارایی‌های محلی است.