شاخص محیط کسب‌وکار

شاخص محیط کسب‌وکار در واقع دماسنجِ راحتیِ کار در بازار است. این شاخص بررسی می‌کند که یک شهروند برای شروع یک فعالیت اقتصادی، از گرفتن مجوزهای قانونی و ثبت شرکت گرفته تا پرداخت مالیات و تامین برق و آب، با چه میزان مانع روبروست. هرچه این شاخص وضعیت بهتری داشته باشد، یعنی دولت توانسته مسیر را برای فعالیت بخش خصوصی هموارتر کند و امضاهای طلایی یا کاغذبازی‌های بیهوده را که مانع تولید هستند، از میان بردارد. در اقتصاد ایران، این شاخص مستقیماً با جیب مردم و قیمت کالاها گره خورده است. وقتی یک تولیدکننده ماه‌ها پشت درِ ادارات برای یک مجوز ساده معطل می‌ماند یا با تغییر ناگهانی قوانین ارزی روبرو می‌شود، ریسک و هزینه کارش بالا می‌رود. برای مثال، دشواری در گرفتن تسهیلات بانکی یا نوسان مداوم مقررات صادراتی باعث می‌شود سرمایه‌گذار به جای تولید، پولش را به سمت بازارهای کاذب ببرد؛ نتیجه این اتفاق، کمبود کالا در بازار، گرانی برای مصرف‌کننده و از بین رفتن فرصت‌های شغلی است.