نیروی شرکتی

نیروی شرکتی در واقع کارمندی است که برای یک سازمان یا اداره کار می‌کند، اما نامش در لیست حقوق‌بگیران مستقیم آنجا نیست. در این مدل، سازمان اصلی (مثلاً یک بانک دولتی یا شهرداری) با یک شرکت پیمانکاری قرارداد می‌بندد تا کارهای اجرایی، خدماتی یا حتی فنی‌اش را انجام دهد. آن شرکت واسطه هم افرادی را استخدام می‌کند تا در آن سازمان مشغول به کار شوند. این یعنی فرد دستورات کاری را از مدیران آن سازمان می‌گیرد، اما حقوق، بیمه و مسائل قراردادی‌اش توسط شرکت پیمانکار انجام می‌شود.

این شیوه استخدام در ایران به دلیل تلاش دولت و نهادهای بزرگ برای فرار از هزینه‌های بلندمدت استخدام رسمی و محدودیت‌های بودجه‌ای رواج پیدا کرده است. برای یک فرد، شرکتی بودن معمولاً به معنای امنیت شغلی کمتر و تفاوت در دریافتی‌ها و مزایا نسبت به همکاران «رسمی» است که دقیقاً همان کار را انجام می‌دهند. این موضوع مستقیماً روی زندگی فرد اثر می‌گذارد؛ از دشواری در دریافت وام بانکی به دلیل نوع قرارداد گرفته تا استرس همیشگی برای تمدید قرارداد در پایان سال که به یکی از چالش‌های بزرگ بازار کار ایران تبدیل شده است.