عدالت فضایی

عدالت فضایی یعنی پول و امکانات کشور طوری پخش شود که فاصله طبقاتی بین شهرها و استان‌ها از بین برود. در اقتصاد ایران، وقتی می‌بینیم اکثر شرکت‌های بزرگ، بیمارستان‌های تخصصی و مراکز مالی در پایتخت یا چند کلان‌شهر متمرکز شده‌اند، یعنی با نابرابری فضایی روبرو هستیم. این مفهوم می‌گوید حق هر شهروند ایرانی برای داشتن زندگی باکیفیت، نباید به کد پستی او گره خورده باشد و جغرافیا نباید باعث تبعیض در بهره‌مندی از ثروت ملی شود.

این موضوع مستقیماً روی جیب و آینده شما اثر می‌گذارد. وقتی عدالت فضایی رعایت نشود، قیمت مسکن در تهران به دلیل تمرکز امکانات نجومی می‌شود و از آن طرف، یک جوان در استان‌های محروم برای پیدا کردن کار یا درمان بیماری ناچار به مهاجرت هزینه‌بر به شهرهای بزرگ می‌شود. برای مثال، اگر بودجه‌های دولتی به جای تمرکز در مرکز، صرف توسعه زیرساخت‌های صنعتی در مناطقی مثل سیستان و بلوچستان یا کردستان شود، هم بیکاری در آن مناطق کم می‌شود و هم فشار تقاضا و گرانی در کلان‌شهرها فروکش می‌کند.