سکونتگاه غیررسمی
همچنین: سکونتگاههای غیررسمی
سکونتگاه غیررسمی که در زبان عامیانه اغلب با نام «حاشیهنشینی» شناخته میشود، به محلههایی میگویند که خارج از چارچوب برنامهریزی شهرداری و بدون پروانه ساخت بنا شدهاند. در این مناطق، خانهها معمولاً روی زمینهای قولنامهای یا مشاعی ساخته میشوند و به همین دلیل در نقشههای رسمی شهر هویت قانونی ندارند. این خانهها اگرچه سرپناهی برای گروههای کمدرآمد هستند، اما از نظر ایمنی و دسترسی به خدمات پایه در وضعیت بحرانی قرار دارند.
برای یک خریدار، معامله در این مناطق به معنای پذیرش ریسک بالای سرمایه است؛ چرا که به دلیل نداشتن سند تکبرگ، ملک بهسختی نقد میشود و همیشه سایه تخریب یا جریمههای سنگین کمیسیون ماده ۱۰۰ بر سر آن است. گسترش این مناطق در اطراف کلانشهرهایی مثل تهران و مشهد، نتیجه مستقیم جهش قیمت مسکن رسمی است؛ وقتی مردم توان خرید یا اجاره در مرکز شهر را ندارند، به این نواحی پناه میبرند که باعث رشد نامتوازن شهر و فشار به شبکه فرسوده برق و آب میشود.
چرا الان مهم است
تازهبا تشدید بحران مسکن و شکست سیاستهای سنتی، تمرکز بر سکونتگاههای غیررسمی از زاویه «حکمرانی شهری» اهمیت یافته است. وقتی شهرها به جای رفاه، فقر تولید میکنند، این مناطق به نماد نابرابری تبدیل میشوند. اکنون تحلیلگران به جای نگاه حاشیهای، این سکونتگاهها را نتیجه مستقیم پرتگاههای تصمیمگیری در شورای عالی شهرسازی و ضرورت بازآفرینی ساختارها برای جلوگیری از سقوط کیفیت زیست شهری میدانند.
آخرین اخبار با این مفهوم
بحران حکمرانی شهری؛ چرا شورای عالی شهرسازی نیازمند بازآفرینی است؟
شورای عالی شهرسازی ایران به دلیل تمرکز بر امور اجرایی و غفلت از سیاستگذاری کلان، نیازمند بازآفرینی ساختاری است.
۳۱ مرداد ۱۴۰۵
چرا سیاستهای مسکن در ایران شکست میخورند؟ ۶ پرتگاه تصمیمگیری
سیاستهای مسکن در ایران به دلیل پیچیدگیهای ذاتی، انگارههای نادرست و بیثباتی مدیریتی همواره با شکست مواجه شدهاند.
۳۰ مرداد ۱۴۰۵
«زیستفروکاه»؛ وقتی شهر به جای رفاه، فقر و نابرابری تولید میکند
فقر شهری در ایران با بلعیدن ۴۳٪ درآمد خانوار توسط مسکن، از حاشیه به متن زندگی رسوخ کرده است.
۲۱ تیر ۱۴۰۵