جوانان فاقد شغل، آموزش یا مهارت

این اصطلاح به جوانانی اشاره دارد که در حساس‌ترین سنین یادگیری و کار، یعنی معمولا بین ۱۵ تا ۲۹ سالگی، به هر دلیلی از مسیر پیشرفت بازمانده‌اند. آن‌ها نه حقوق‌بگیر هستند که به چرخ اقتصاد کمک کنند و نه دانشجو یا کارآموز که برای آینده آماده شوند. در واقع این افراد نه در آمار شاغلان جای می‌گیرند و نه لزوماً در صف متقاضیان فعال کار هستند؛ بلکه نوعی خانه‌نشینی یا سرگردانی اقتصادی را تجربه می‌کنند که پتانسیل رشد آن‌ها را از بین می‌برد. در ایران بالا بودن آمار این گروه زنگ خطری برای معیشت خانواده‌ها و آینده کشور است. وقتی جوانی سال‌ها پشت کنکور می‌ماند یا پس از فارغ‌التحصیلی به دلیل نبود شغل مرتبط، دست از تلاش می‌کشد و مهارتی هم نمی‌آموزد، هزینه‌اش مستقیماً روی دوش والدین می‌افتد. این وضعیت باعث می‌شود درآمد خانواده صرف هزینه‌های جاری فرد شود به جای آنکه برای آینده سرمایه‌گذاری شود. تداوم این پدیده در سطح ملی به معنای از دست رفتن نیروی کار جوان و فشار مضاعف بر سیستم‌های حمایتی در سال‌های آینده است.