صادرات ناخالص

صادرات ناخالص در واقع ویترینِ فروشِ کلِ اقتصاد ایران به دنیاست. وقتی آمارهای رسمی گمرک یا بانک مرکزی از حجم صادرات صحبت می‌کنند، منظورشان همین رقم است که نشان می‌دهد ما چقدر توانسته‌ایم محصولاتِ تولیدیِ خودمان، از نفت و گاز گرفته تا پسته، فرش و محصولات پتروشیمی را در بازارهای جهانی به پول تبدیل کنیم. در این شاخص، فقط به رقمِ کلِ فروش نگاه می‌شود و هزینه‌هایی که برای تامین مواد اولیه از خارج پرداخت شده، لحاظ نمی‌گردد. این عدد برای زندگی روزمره ما حکمِ «شریانِ ورودِ ارز» را دارد. هرچه صادرات ناخالصِ ایران، مثلاً در بخش فولاد یا محصولات کشاورزی، بیشتر باشد، دستِ دولت و بانک مرکزی برای مدیریت بازارِ ارز بازتر می‌شود. وقتی ارزِ حاصل از این صادرات به کشور برمی‌گردد، عرضه دلار زیاد شده و این موضوع می‌تواند جلوی جهش‌های ناگهانی قیمت کالاها و تورم را بگیرد؛ بنابراین افزایش این رقم مستقیماً با ثباتِ قیمت‌ها در مغازه‌ها و حفظ قدرت خرید پولِ جیب مردم در ارتباط است.