شاخص‌های اقتصادی۱ خبر

صادرات ناخالص

صادرات ناخالص در واقع ویترینِ فروشِ کلِ اقتصاد ایران به دنیاست. وقتی آمارهای رسمی گمرک یا بانک مرکزی از حجم صادرات صحبت می‌کنند، منظورشان همین رقم است که نشان می‌دهد ما چقدر توانسته‌ایم محصولاتِ تولیدیِ خودمان، از نفت و گاز گرفته تا پسته، فرش و محصولات پتروشیمی را در بازارهای جهانی به پول تبدیل کنیم. در این شاخص، فقط به رقمِ کلِ فروش نگاه می‌شود و هزینه‌هایی که برای تامین مواد اولیه از خارج پرداخت شده، لحاظ نمی‌گردد. این عدد برای زندگی روزمره ما حکمِ «شریانِ ورودِ ارز» را دارد. هرچه صادرات ناخالصِ ایران، مثلاً در بخش فولاد یا محصولات کشاورزی، بیشتر باشد، دستِ دولت و بانک مرکزی برای مدیریت بازارِ ارز بازتر می‌شود. وقتی ارزِ حاصل از این صادرات به کشور برمی‌گردد، عرضه دلار زیاد شده و این موضوع می‌تواند جلوی جهش‌های ناگهانی قیمت کالاها و تورم را بگیرد؛ بنابراین افزایش این رقم مستقیماً با ثباتِ قیمت‌ها در مغازه‌ها و حفظ قدرت خرید پولِ جیب مردم در ارتباط است.

چرا الان مهم است

تازه

تمرکز دوباره بر «صادرات ناخالص» ناشی از گزارش‌هایی است که نشان می‌دهند کالاهای ایرانی از زنجیره ارزش جهانی عقب‌نشینی کرده‌اند. این یعنی بخش بزرگی از رقم صادرات ما، به جای محصولات پیچیده، به مواد اولیه محدود شده است؛ اتفاقی که با کاهش تنوع ارزآوری، سفره ایرانی‌ها را در برابر نوسانات قیمت جهانیِ نفت و گاز آسیب‌پذیرتر از قبل می‌کند.

آخرین اخبار با این مفهوم

عقب‌نشینی از زنجیره ارزش جهانی؛ صادرات ایران چگونه داخلی‌تر شد؟

عقب‌نشینی از زنجیره ارزش جهانی؛ صادرات ایران چگونه داخلی‌تر شد؟

صادرات ایران در دهه ۹۰ با کاهش شدید نهاده‌های خارجی، به سمت داخلی‌شدن و انزوای بیشتر از زنجیره‌های جهانی حرکت کرد.

۶ مهر ۱۴۰۵