مهاجرت خالص

مهاجرت خالص در واقع ترازوی جابه‌جایی جمعیت است. وقتی تعداد کسانی که برای زندگی و کار وارد ایران می‌شوند (مانند مهاجران کشورهای همسایه) را از تعداد ایرانی‌هایی که به قصد تحصیل یا کار از کشور خارج می‌شوند کم کنیم، به این عدد می‌رسیم. اگر این شاخص منفی باشد، یعنی کشور در حال از دست دادن سرمایه‌های انسانی خود است و اصطلاحاً خروجیِ جمعیت بر ورودی آن غلبه کرده است.

این عدد مستقیماً روی آینده اقتصادی و دارایی‌های شما اثر می‌گذارد. وقتی مهاجرت خالصِ متخصصان منفی می‌شود، شرکت‌های داخلی با کمبود نیروی ماهر روبرو شده و هزینه‌های تولید و خدمات در ایران بالا می‌رود. از سوی دیگر، مثبت بودن این عدد در بخش نیروی کار ساده، مثلاً در پروژه‌های ساختمانی تهران، باعث می‌شود هزینه ساخت‌وساز کنترل شود، اما همزمان رقابت برای کسب مشاغل سطح پایین میان بومی‌ها و مهاجران را تشدید می‌کند.