مهاجرت اقتصادی

مهاجرت اقتصادی تصمیمی است که وقتی دخل‌ و خرج در یک جغرافیا با هم نمی‌خواند، گرفته می‌شود. این جابه‌جایی می‌تواند داخلی باشد، مثل کسی که برای حقوق بیشتر از شهرستان به تهران می‌آید، یا خارجی باشد که در آن فرد برای فرار از کاهش قدرت خرید ریال، تخصصش را به بازارهای جهانی می‌برد. در واقع، مهاجر اقتصادی به دنبال جایی است که ارزشِ کار و زمانش با هزینه‌های زندگی تناسب داشته باشد و بتواند برای آینده‌اش پس‌انداز کند.

در ایران، این پدیده دو روی سکه دارد؛ از یک سو خروج نخبگان و نیروهای ماهر باعث می‌شود سرمایه انسانی کشور که سال‌ها برای آموزش آن هزینه شده، به‌راحتی از دست برود. از سوی دیگر، هجوم جمعیت به قطب‌های اقتصادی مثل تهران برای یافتن کار، باعث جهش قیمت مسکن و اجاره‌بها در این شهرها می‌شود. برای یک فرد ایرانی، مهاجرت اقتصادی واکنشی به تورم و ناپایداری درآمدی است که در نهایت توازن بازار کار و کیفیت خدمات تخصصی را در داخل کشور تحت تأثیر قرار می‌دهد.