عرضه نیروی کار

عرضه نیروی کار در واقع همان سمتی از بازار است که من و شما در آن ایستاده‌ایم؛ یعنی ما به عنوان صاحبان تخصص یا توان جسمی، وقت و انرژی خود را برای فروش به کارفرما عرضه می‌کنیم. این مفهوم فقط به معنای تعداد افراد آماده به کار نیست، بلکه به این معناست که هر فرد با توجه به مبلغ حقوقی که پیشنهاد می‌شود، حاضر است چند ساعت از زندگی‌اش را به کار اختصاص دهد و چقدر از آن را به استراحت یا آموزش بپردازد.

در واقعیتِ اقتصاد ایران، وقتی تورم سرعت می‌گیرد و قدرت خرید کم می‌شود، ما با پدیده‌ای مواجه می‌شویم که در آن عرضه نیروی کار تغییر شکل می‌دهد. مثلاً بسیاری از شاغلان به دلیل کافی نبودن حقوق مصوب، پس از ساعت کاری رسمی به مشاغل دوم و سوم در بخش‌های غیررسمی مثل رانندگی در پلتفرم‌های اینترنتی یا واسطه‌گری روی می‌آورند. این یعنی فشار اقتصادی باعث شده مردم بیش از حد استاندارد، نیروی کار خود را عرضه کنند تا صرفاً سطح زندگی قبلی‌شان را حفظ کنند. در نهایت، اگر عرضه کار در یک رشته خاص زیاد شود اما تقاضای کارفرما تغییر نکند، قدرت چانه‌زنی شما برای افزایش حقوق کاهش می‌یابد.