قضیه هکشر-اوهلین

قضیه هکشر-اوهلین به زبان ساده می‌گوید که تجارت جهانی بر اساس داشته‌های طبیعی و انسانی هر کشور شکل می‌گیرد. اگر کشوری زمین پهناور دارد، صادرکننده محصولات کشاورزی می‌شود و اگر سرمایه و تکنولوژی زیاد دارد، به سمت تولیدات پیچیده می‌رود. در واقع این قانون توضیح می‌دهد که چرا کشورها نباید در همه چیز به دنبال خودکفایی مطلق باشند و بهتر است روی تولیداتی تمرکز کنند که مواد اولیه یا تخصص آن را در داخل مرزهایشان به وفور دارند.در اقتصاد ایران، این یعنی چون ما منابع عظیم انرژی و معادن غنی داریم، مزیت اصلی‌مان در تولیداتی مثل فولاد، پتروشیمی و سیمان است. وقتی سیاست‌گذاری‌ها برخلاف این قاعده به سمت صنایعی برود که به تکنولوژی‌های بسیار گران‌قیمت و وارداتی وابسته هستند، هزینه تولید بالا رفته و در نهایت کالای گران‌تری به دست مردم می‌رسد. در مقابل، صادرات هوشمندانه بر اساس منابع موجود، باعث ارزآوری بیشتر، ثبات قیمت دلار و بهبود معیشت از طریق ایجاد شغل در صنایع بومی می‌شود.