تجارت منطقه‌ای

تجارت منطقه‌ای یعنی به جای تمرکز صرف بر بازارهای دوردست، اولویت را بر معامله با کشورهای همسایه و هم‌جوار قرار دهیم. در این سازوکار، کشورها با امضای تفاهم‌نامه‌هایی سعی می‌کنند موانع گمرکی را بردارند تا کالاها راحت‌تر و ارزان‌تر از مرزها عبور کنند. برای ایران که با ۱۵ کشور مرز زمینی و آبی دارد، این نوع تجارت به معنای استفاده از بازارهای بزرگی مثل عراق، افغانستان، ترکیه و کشورهای حاشیه خلیج فارس برای فروش محصولات ایرانی است.وقتی تجارت با همسایگان رونق می‌گیرد، اثر مستقیم آن در زندگی مردم با ثبات نسبی قیمت‌ها و ایجاد شغل در استان‌های مرزی دیده می‌شود. برای مثال، صادرات سیمان، میوه یا محصولات پتروشیمی به عراق و امارات، باعث می‌شود کارخانه‌های داخلی با ظرفیت بیشتری کار کنند و ارز مورد نیاز کشور بدون وابستگی شدید به سیستم‌های بانکی دوردست تأمین شود. این رویکرد در زمان تحریم‌ها مانند یک سوپاپ اطمینان عمل کرده و با کاهش هزینه‌ی تمام‌شده کالاها، از تورم ناشی از هزینه‌های بالای حمل‌ونقل بین‌المللی جلوگیری می‌کند.