سرمایه فیزیکی

سرمایه فیزیکی همان دارایی‌های ملموسی است که برای تولید ثروت به کار می‌روند؛ یعنی چیزهایی که خودشان مستقیماً مصرف نمی‌شوند، بلکه به ما کمک می‌کنند تا کالاها و خدمات دیگری بسازیم. در اقتصاد ایران، این سرمایه طیف وسیعی را شامل می‌شود؛ از یک وانت باربری و چرخ خیاطی در یک کارگاه کوچک گرفته تا توربین‌های عظیم یک نیروگاه یا دکل‌های نفتی. برخلاف پول نقد که صرفاً قدرت خرید است، سرمایه فیزیکی ابزار واقعیِ چرخاندن چرخ اقتصاد و خلق ارزش افزوده در کشور محسوب می‌شود. اهمیت این موضوع برای زندگی روزمره ما در مفهوم «بهره‌وری» نهفته است. وقتی به دلیل فرسودگی ماشین‌آلات در صنایع ایران یا عدم سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌هایی مثل ناوگان حمل‌ونقل، سرمایه فیزیکی ما مستهلک می‌شود، هزینه تولید کالاها بالا رفته و کیفیت آن‌ها افت می‌کند. نتیجه این اتفاق برای شهروندان، تورم ناشی از هزینه تولید و کاهش فرصت‌های شغلی است. در مقابل، نوسازی تجهیزات کارخانه‌ها و استفاده از تکنولوژی‌های جدید، باعث می‌شود کالاها با قیمت رقابتی‌تر و کیفیت بهتر به دست مصرف‌کننده برسد که مستقیماً روی قدرت خرید و رفاه خانواده‌های ایرانی اثر مثبت دارد.