نابرابری آموزشی

نابرابری آموزشی یعنی وقتی کیفیتِ یادگیری و دسترسی به امکاناتِ درسی، به جای استعدادِ فرد، به جیبِ والدین یا آدرسِ محل سکونت بستگی داشته باشد. در ایران، این موضوع خودش را در تفاوتِ فاحش میان مدارسِ دولتیِ معمولی با مدارسِ غیرانتفاعیِ خاص و کلاس‌های کنکورِ گران‌قیمت نشان می‌دهد. وقتی صندلی‌های برترِ دانشگاه و رشته‌های پول‌ساز عمدتاً سهمِ کسانی می‌شود که توانسته‌اند هزینه‌های سنگینِ آموزشی را بپردازند، عملاً نابرابری آموزشی رخ داده است.

این مسئله مستقیماً روی آیندهٔ مالی و معیشتِ نسل‌های بعدی اثر می‌گذارد. در بازار کارِ ایران، تحصیلاتِ باکیفیت کلیدِ اصلیِ ورود به شغل‌های پردرآمد است. وقتی نابرابری آموزشی زیاد باشد، «آسانسورِ طبقاتی» از کار می‌افتد؛ یعنی یک کودکِ بااستعداد در خانواده‌ای کم‌درآمد، به دلیلِ ضعفِ آموزش در دورانِ مدرسه، شانسِ کمتری برای رسیدن به جایگاه‌های اقتصادیِ بالا دارد. این اتفاق باعث می‌شود فقر از نسلی به نسلِ دیگر منتقل شود و اقتصادِ کشور هم از تخصصِ نخبگانی که پولِ کافی برای آموزش نداشته‌اند، محروم بماند.