پیمان منطقه‌ای

پیمان منطقه‌ای یعنی چند کشور همسایه تصمیم می‌گیرند دیوارهای گمرکی را بین خودشان کوتاه کنند تا تجارت ساده‌تر شود. در این توافق‌ها، کشورها به هم امتیاز می‌دهند تا کالاهایشان با مالیات کمتر یا حتی صفر از مرزها عبور کند. این کار باعث می‌شود تولیدکنندگان به جای یک بازار محدود، به بازاری بزرگ در کل منطقه دسترسی داشته باشند و چرخ اقتصاد با سرعت بیشتری بچرخد. در واقع این پیمان‌ها راهی برای دور زدن محدودیت‌های جهانی و تقویت پیوندهای اقتصادی محلی هستند. برای یک شهروند ایرانی، ثمره این پیمان‌ها را می‌توان در قیمت کالاهای وارداتی یا رونق صادرات دید. مثلاً وقتی ایران با کشورهای حوزه اوراسیا پیمان تجارت آزاد می‌بندد، هزینه واردات نهاده‌های دامی یا روغن کاهش می‌یابد که در نهایت مانع جهش قیمت مرغ و مواد غذایی در سفره مردم می‌شود. همچنین، صادرکننده اصفهانی یا تبریزی می‌تواند محصولاتش را با قیمت رقابتی‌تر در بازارهای منطقه بفروشد که این موضوع باعث ورود ارز به کشور و کمک به ثبات نسبی اقتصاد می‌شود.