اشتغال‌زایی

اشتغال‌زایی در ساده‌ترین تعریف یعنی ایجاد ظرفیت‌های جدید در اقتصاد تا افراد بتوانند در ازای انجام یک کار مفید، حقوق بگیرند و زندگی‌شان را اداره کنند. این اتفاق زمانی می‌افتد که یک سرمایه‌گذار کارخانه‌ای راه می‌اندازد، یا فضای کسب‌وکار طوری اصلاح می‌شود که مغازه‌ها، کارگاه‌های کوچک و استارتاپ‌ها جرئت پیدا کنند فعالیتشان را شروع یا گسترش دهند. در واقع، اشتغال‌زایی یعنی تبدیل نیروی انسانی آماده به کار به ثروت و کالا، نه صرفاً اضافه کردن نام افراد به لیست حقوق‌بگیران دولتی.

در اقتصاد ایران، اشتغال‌زایی واقعی مستقیماً با قدرت خرید مردم گره خورده است. مثلاً وقتی در یک شهرک صنعتی مثل شمس‌آباد یا اشتهارد، خط تولید جدیدی راه می‌افتد، نه تنها چند خانواده صاحب درآمد می‌شوند، بلکه با افزایش تولید کالا، فشار تورم هم در بلندمدت کمتر می‌شود. برعکس، اگر اشتغال‌زایی فقط به شکل صوری یا در بخش‌های غیرمولد باشد، نتیجه‌ای جز هدررفت منابع ندارد. برای فرد ایرانی، اشتغال‌زایی یعنی امنیت روانی برای برنامه‌ریزی آینده، توانایی پرداخت اجاره‌بها و در نهایت، داشتن سهمی از کیک اقتصاد کشور.