یک‌جانبه‌گرایی

یک‌جانبه‌گرایی زمانی اتفاق می‌افتد که یک قدرت بزرگ اقتصادی، قواعد بازی را به تنهایی تغییر دهد و منتظر تایید سازمان‌های جهانی یا کشورهای دیگر نماند. در واقع، یک کشور از قدرت مالی یا سیاسی خود استفاده می‌کند تا خواسته‌اش را به دیگران تحمیل کند، حتی اگر این کار باعث اختلال در تجارت جهانی یا روابط اقتصادی میان سایر ملت‌ها شود.

برای ما در ایران، روشن‌ترین مثال این رفتار، تحریم‌های مالی و نفتی است که بدون مجوز سازمان ملل و صرفاً توسط یک دولت اعمال می‌شود. وقتی بانکی در خارج از مرزها از ترس جریمه‌های یک‌جانبه، پول کالای اساسی را جابه‌جا نمی‌کند، یعنی این سیاست مستقیماً وارد سفره مردم شده است. این رفتار باعث می‌شود دسترسی به بازارهای جهانی سخت شود، هزینه واردات بالا برود و در نهایت با گران شدن دلار، قدرت خرید مردم کاهش یابد.