جانشینی واردات

این سیاست زمانی اجرا می‌شود که دولت تصمیم می‌گیرد به جای وابستگی به بازارهای جهانی، آستین‌ها را بالا بزند و نیازهای کشور را در داخل تولید کند. برای این کار، معمولاً با وضع تعرفه‌های سنگین یا ممنوعیت ورود کالا، راه را بر رقبای خارجی می‌بندند تا تولیدکننده داخلی جان بگیرد. هدف اصلی این است که وابستگی به ارز و نوسانات دلاری کاهش یابد و چرخ کارخانه‌های خودمان بچرخد. در ایران، ملموس‌ترین مثال این سیاست را در صنعت خودرو یا لوازم خانگی می‌بینیم. وقتی ورود برندهای خارجی محدود یا ممنوع می‌شود، بازار در انحصار تولیدکننده داخلی قرار می‌گیرد. این اتفاق برای مردم دو روی سکه دارد: از یک سو به حفظ شغلِ کارگر ایرانی کمک می‌کند، اما از سوی دیگر به دلیل نبود رقابت، اغلب باعث می‌شود مصرف‌کننده ایرانی کالایی با قیمت بالاتر و کیفیت پایین‌تر نسبت به بازارهای جهانی بخرد و قدرت انتخابش محدود شود.