نفر-ساعت

نفر-ساعت خط‌کشی برای اندازه‌گیری مقدار تلاشی است که برای انجام یک کار صرف می‌شود. به زبان ساده، اگر یک کارگر ساختمانی یک ساعت کار کند، یک نفر-ساعت کار انجام شده است. این واحد به ما اجازه می‌دهد بدون توجه به تعداد افراد، بفهمیم یک پروژه (مثل تولید یک خودرو در جاده‌مخصوص) چقدر زمانِ انسانی مصرف کرده تا به نتیجه برسد. این معیار برای برنامه‌ریزی دقیق و تخمین هزینه‌های نیروی کار در هر فعالیتی ضروری است.

در اقتصاد ایران، این مفهوم با بهره‌وری و هزینه‌های زندگی گره خورده است. وقتی می‌گوییم بهره‌وری نفر-ساعت در ایران پایین است، یعنی برای تولید یک کالا یا خدمت، زمانِ بسیار بیشتری نسبت به استانداردهای جهانی صرف می‌کنیم. این اتلاف وقت در پروژه‌های عمرانی یا ادارات، باعث گران تمام شدن خدمات و در نهایت کاهش قدرت خرید مردم می‌شود؛ چرا که هزینه این زمانِ تلف‌شده از جیب مصرف‌کننده یا از طریق بودجه عمومی و مالیات‌ها پرداخت می‌شود.