بهره‌برداری پایدار

بهره‌برداری پایدار یعنی کشیدنِ ترمز در مصرفِ بی‌رویه از دارایی‌های خدادادی ایران. این مفهوم می‌گوید نباید به بهانه تولیدِ سریع یا سودِ آنی، سفره‌های آب زیرزمینی را خشک کنیم یا جنگل‌ها را از بین ببریم. در واقع، یعنی طوری از طبیعت برداشت کنیم که سرعتِ مصرفِ ما، از سرعتِ بازسازیِ آن منبع بیشتر نباشد تا چرخِ اقتصاد در بلندمدت از حرکت نایستد و منابع حیاتی برای سال‌های آینده تمام نشوند.

در اقتصاد ایران، نادیده گرفتن این اصل مستقیماً روی جیب و دارایی مردم اثر گذاشته است. برای مثال، برداشت بیش از حد از آب‌های زیرزمینی برای کشاورزیِ غیراصولی، باعث فرونشست زمین در بسیاری از دشت‌ها شده که نتیجه‌اش نابودی خاک، گران شدن مواد غذایی و افت شدید ارزش زمین‌های آن منطقه است. اگر امروز به فکر پایداری نباشیم، هزینه‌ی جبرانِ این تخریب‌ها به صورت تورم، مهاجرت‌های اجباری و کاهش کیفیت زندگی به همه ما تحمیل می‌شود.