تولید پایدار

تولید پایدار یعنی به جای نگاه کوتاه‌مدت به سود، طوری برنامه‌ریزی کنیم که منابع اصلی مثل آب، انرژی و نیروی انسانی فرسوده نشوند. در اقتصاد ایران که با ناترازی انرژی و بحران آب روبروست، این مفهوم یعنی کارخانه‌ها و مزارع به شکلی نوسازی شوند که با کمترین مصرف برق و گاز، بیشترین خروجی را داشته باشند تا در بحران‌های فصلی مجبور به تعطیلی نشوند. وقتی تولید پایدار نباشد، هزینه‌های پنهان مثل آلودگی هوا یا خشکسالی، در نهایت از جیب مردم پرداخت می‌شود. برای مثال، اگر کشاورزی ما پایدار نباشد، با تمام شدن سفره‌های زیرزمینی، قیمت مواد غذایی جهش می‌کند و امنیت شغلی کشاورزان از بین می‌رود. تولید پایدار باعث می‌شود دارایی‌های ملی حفظ شده و تورم ناشی از کمبود کالا در بلندمدت مهار شود.