پایداری بدهی

پایداری بدهی به این معناست که دولت چقدر توانایی دارد تا اصل و سود وام‌هایی که گرفته را در زمان مشخص پرداخت کند، بدون اینکه مجبور شود دست به کارهای خطرناکی مثل چاپ بی‌رویه پول بزند. وقتی می‌گوییم بدهی دولت پایدار است، یعنی درآمدها (مثل مالیات و فروش نفت) با هزینه‌ها و بدهی‌ها تناسب دارد و دولت مجبور نیست مدام برای صاف کردن بدهی قدیمی، وام جدید با سود بالاتر بگیرد.

در اقتصاد ایران، وقتی بدهی دولت به بانک‌ها یا پیمانکاران از حد توانش خارج می‌شود، پایداری بدهی از بین می‌رود. نتیجه این اتفاق مستقیم در جیب شماست؛ دولت برای جبران این ناترازی، یا از بانک مرکزی استقراض می‌کند که باعث تورم و گران شدن کالاها می‌شود، یا با انتشار اوراق بدهی، نقدینگی بازار را جمع می‌کند که می‌تواند رکود را تشدید کند. بنابراین، پایداری بدهی یعنی ثبات قیمت‌ها و امنیت دارایی‌های شما در بلندمدت.