حق سنوات

حق سنوات که در بازار کار ایران اغلب با نام «پایان‌کار» شناخته می‌شود، پاداشی است که به پاس تجربه و وفاداری نیروی کار به او تعلق می‌گیرد. طبق قانون کار، تمام کارفرمایان موظف‌اند به کارگرانی که قراردادشان تمام شده یا بازنشسته می‌شوند، به ازای هر سال فعالیت، مبلغی معادل آخرین پایه حقوق را پرداخت کنند. حتی اگر فردی کمتر از یک سال در جایی مشغول باشد، این مبلغ به نسبت روزهایی که کار کرده محاسبه و در زمان خداحافظی با مجموعه به او پرداخت می‌شود.

برای یک حقوق‌بگیر ایرانی، سنوات حکم یک پس‌انداز اجباری و حیاتی را دارد که در گلوگاه‌های زندگی مثل جابجایی شغل یا شروع دوران بازنشستگی، نقدینگی مورد نیازش را تامین می‌کند. به عنوان مثال، اگر فردی پس از ۷ سال همکاری با شرکتی، با حقوق ماهانه ۱۵ میلیون تومان تسویه‌حساب کند، دریافت مبلغی حدود ۱۰۵ میلیون تومان به عنوان سنوات می‌تواند هزینه‌های چند ماه بیکاری یا پیش‌پرداخت یک وام را پوشش دهد. در مقابل، کارفرمایان هوشمند در ایران معمولاً این مبلغ را به صورت سالانه در حساب‌های خود ذخیره می‌کنند تا هنگام خروج نیروها، با چالش نقدینگی ناگهانی روبرو نشوند.