اقتصاد تراوشی

اقتصاد تراوشی بر این باور است که برای رشد اقتصاد، نباید مستقیم به سراغ توزیع پول بین فقرا رفت، بلکه باید موانع را از پیش پای سرمایه‌داران و تولیدکنندگان بزرگ برداشت. منطق این است که وقتی یک کارخانه‌دار یا سرمایه‌گذار سود بیشتری ببرد، کسب‌وکارش را توسعه می‌دهد، کارگر بیشتری استخدام می‌کند و در نهایت پولی که در بالا جمع شده، مثل قطرات آب به لایه‌های پایین جامعه می‌چکد و سفره همه را بزرگ‌تر می‌کند.

در اقتصاد ایران، این نگاه را گاهی در قالب معافیت‌های مالیاتی برای صنایع بزرگ یا تخصیص ارز ارزان به واردکنندگان خاص می‌بینیم به این امید که کالاها ارزان بماند یا شغل ایجاد شود. اما در واقعیت، به دلیل تورم بالا و فضای غیرشفاف، این ثروتِ تراوش‌شده گاهی به جای ایجاد شغل، سر از بازار ملک و طلا درمی‌آورد. برای یک شهروند عادی، این یعنی با وجود سودهای کلان در بخش‌های بالای اقتصاد، قدرت خرید او لزوماً بهتر نمی‌شود و فاصله طبقاتی بیشتر به چشم می‌آید.