عدالت اقلیمی

عدالت اقلیمی به این معناست که بحران‌های محیط‌زیستی مثل خشکسالی، فرونشست زمین یا آلودگی هوا، بیش از همه به کسانی فشار می‌آورد که کمترین نقش را در ایجاد آن داشته‌اند. این مفهوم تأکید دارد که نباید اجازه داد دهک‌های پایین جامعه یا ساکنان مناطق محروم، هزینه سنگین تغییرات اقلیمی را با از دست دادن شغل و دارایی خود بدهند، در حالی که سودِ فعالیت‌های آلاینده یا مصرفِ بی‌رویه منابع به جیب گروه‌های برخوردارتر می‌رود.

در اقتصاد ایران، این موضوع مستقیماً با کیف پول و امنیت شغلی مردم گره خورده است. برای مثال، وقتی به دلیل مدیریت غلط و تغییر اقلیم، رودخانه‌ای خشک می‌شود، کشاورز اصفهانی یا سیستانی دارایی‌اش را از دست می‌دهد، اما صنایع پرمصرف همچنان به تولید ادامه می‌دهند؛ این یک بی‌عدالتی اقلیمی است. همچنین در سیاست‌هایی مثل واقعی‌سازی قیمت بنزین برای کاهش آلودگی، اگر یارانه‌ها به سمت حمل‌ونقل عمومی و حمایت از اقشار کم‌درآمد نرود، عدالت اقلیمی نقض شده است. رعایت این اصل یعنی دولت باید بودجه و منابع را طوری هدایت کند که ضعیف‌ترین قشرها در برابر بلایای طبیعی و تغییرات اقتصادی ناشی از آن، بی‌دفاع نمانند.