فقر اشتغالی

فقر اشتغالی زمانی رخ می‌دهد که داشتنِ کار به تنهایی برای تامین یک زندگی معمولی کافی نباشد. در این حالت، فرد در آمار بیکاران نیست و حتی ممکن است ساعات طولانی فعالیت کند، اما به دلیل پایین بودن سطح دستمزدها یا پاره‌وقتی بودن شغل، درآمدش زیر خط فقر باقی می‌ماند. این پدیده نشان‌دهنده این است که بازار کار نمی‌تواند متناسب با هزینه‌های واقعی زندگی، ثروت تولید و توزیع کند. در اقتصاد ایران، فقر اشتغالی خود را در شکاف بزرگ میان حداقل دستمزد مصوب و هزینه واقعی سبد معیشت نشان می‌دهد. وقتی تورم در بخش مسکن و خوراکی‌ها جهش می‌کند، بسیاری از کارگران کارخانه‌ها یا رانندگان تاکسی‌های اینترنتی با وجود اشتغال تمام‌وقت، باز هم در تامین نیازهای اولیه ناتوان می‌مانند. این وضعیت باعث می‌شود افراد برای جبران هزینه‌ها به شغل‌های دوم و سوم روی بیاورند که نتیجه آن فرسودگی نیروی کار و کاهش کیفیت زندگی خانواده‌هاست.