نابرابری فرصت‌ها

نابرابری فرصت‌ها یعنی آدم‌ها در مسابقه زندگی از یک نقطه مشترک شروع نمی‌کنند. در این وضعیت، پیشرفت شما بیشتر از آنکه به تلاش و هوش بستگی داشته باشد، به چیزهایی وابسته است که خودتان انتخابی در آن‌ها نداشته‌اید؛ مثل اینکه در کدام شهر به دنیا آمده‌اید، پدر و مادرتان چقدر پول دارند یا چقدر به حلقه‌های قدرت و روابط خاص نزدیک هستید. این یعنی زمین بازی برای همه هموار نیست و موفقیت مالی بیش از آنکه نتیجه زحمت باشد، نتیجه شانس جغرافیایی و خانوادگی است. در اقتصاد ایران، این نابرابری خودش را در دسترسی به وام‌های ارزان بانکی، کیفیت آموزش در مدارس خاص و حتی شانس استخدام در سازمان‌ها نشان می‌دهد. وقتی یک جوان بااستعداد در منطقه‌ای محروم به امکانات آموزشی و سرمایه اولیه یک ساکن پایتخت دسترسی ندارد، نه تنها زندگی آن فرد سخت می‌شود، بلکه کل اقتصاد از داشتن یک متخصص یا کارآفرین محروم می‌ماند. این وضعیت باعث می‌شود ثروت به جای حرکت به سمت خلاقیت، در دست گروه‌های خاصی که از قبل به «فرصت‌ها» دسترسی داشته‌اند، رسوب کند و انگیزه تلاش در جامعه از بین برود.