ترک خاموش

ترک خاموش به معنای خروج فیزیکی از شغل نیست، بلکه یک خروج ذهنی و عاطفی است. در این وضعیت، فرد دقیقاً رأس ساعت مقرر می‌آید و می‌رود و هیچ خلاقیت، ایده یا تلاش مضاعفی برای پیشبرد اهداف مجموعه نشان نمی‌دهد. در واقع کارمند تصمیم می‌گیرد دیگر برای رشدِ کسب‌وکاری که حس می‌کند سهم عادلانه‌ای از آن ندارد، نجنگد و فقط به اندازه‌ای کار کند که بهانه قانونی برای اخراج به دست کسی ندهد.

در اقتصاد ایران که هزینه‌های زندگی مثل اجاره‌خانه و اقلام خوراکی با سرعت تورم بالا می‌رود اما دستمزدها ثابت می‌ماند، ترک خاموش به یک سپر دفاعی تبدیل شده است. وقتی یک کارشناس در تهران می‌بیند که حتی با بهترین عملکرد هم قدرت خریدش هر سال کمتر می‌شود، دچار دل‌زدگی شده و انرژی‌اش را به جای کار، صرف کارهای جانبی یا صرفاً «گذران وقت» می‌کند. این پدیده در بلندمدت هم به ضرر کارفرماست که بهره‌وری‌اش سقوط می‌کند و هم به ضرر کارمند، چون با توقف رشد مهارتی، شانس خود را برای شکار فرصت‌های شغلی بهتر و درآمدهای بالاتر در آینده از دست می‌دهد.