فرسودگی شغلی

فرسودگی شغلی یعنی باتریِ توانِ یک کارمند یا کارگر بر اثر استرس مداوم و بی‌نتیجه بودن تلاش‌ها، کاملاً خالی شود. این اتفاق زمانی می‌افتد که فرد احساس می‌کند هرچه بیشتر می‌دود، کمتر به نتیجه می‌رسد و محیط کار به جای منبع درآمد و رشد، به منبع اصلی اضطراب تبدیل می‌شود. این وضعیت با یک استراحت کوتاه آخر هفته درمان نمی‌شود و فرد را دچار نوعی بی‌تفاوتی و کاهش شدید کارایی می‌کند که در نهایت به کیفیت کل خروجی اقتصاد آسیب می‌زند.

در اقتصاد تورمی ایران، فرسودگی شغلی اغلب ریشه در اجبار برای چندشغله بودن دارد؛ مثلاً معلم یا کارمندی که برای تأمین هزینه‌های مسکن مجبور است بعد از ساعت اداری در تاکسی‌های اینترنتی کار کند، دچار فرسودگی مضاعف می‌شود. این پدیده مستقیماً روی جیب فرد اثر می‌گذارد؛ چراکه با کاهش تمرکز، احتمال خطا و اخراج بالا می‌رود، هزینه‌های درمان بیماری‌های عصبی به سبد خانوار اضافه می‌شود و فرد توان ذهنی لازم برای یادگیری مهارت‌های جدید و ارتقای درآمدی را از دست می‌دهد.