امنیت غذایی

امنیت غذایی برخلاف ظاهرش فقط درباره کشاورزی نیست، بلکه یک مفهوم تمام‌عیار اقتصادی است. این یعنی دولت و ساختار تولید کشور باید طوری عمل کنند که حتی در سخت‌ترین شرایط تحریمی یا خشکسالی، زنجیره تأمین غذا قطع نشود و کالاهای اساسی مثل گندم، روغن و گوشت با قیمتی متناسب با دستمزدها در دسترس بماند. در واقع وقتی از امنیت غذایی حرف می‌زنیم، منظورمان این است که دسترسی به کالری مورد نیاز بدن، نباید برای هیچ خانواده‌ای تبدیل به یک رویای دور از دسترس شود.

در اقتصاد ایران، امنیت غذایی مستقیماً با قدرت خرید ریال گره خورده است. وقتی تورم مواد غذایی از تورم کل جلو می‌زند، خانواده‌ها مجبور می‌شوند از کیفیت سفره خود بزنند؛ مثلاً پروتئین را حذف کنند و به سمت کربوهیدرات‌های ارزان بروند. این اتفاق نه تنها سلامت جامعه را به خطر می‌اندازد، بلکه هزینه‌های درمان را در آینده به بودجه خانوار و دولت تحمیل می‌کند. بنابراین، امنیت غذایی یعنی وقتی شما برای خرید مرغ یا برنج به بازار می‌روید، نه با قفسه خالی روبرو شوید و نه با قیمتی که نیمی از حقوق ماهانه‌تان را ببلعد.