فرند-شورینگ
فرند-شورینگ در واقع جابهجا کردن مسیرهای تجاری از کشورهای رقیب به سمت کشورهای دوست است. در این مدل، دولتها و شرکتها ترجیح میدهند کالاهای استراتژیک خود را از جایی بخرند که ریسک قطع همکاری یا تحریم در زمان بحرانهای سیاسی وجود نداشته باشد. این رویکرد یعنی امنیتِ تأمین کالا، مهمتر از ارزان تمام شدن آن است و اولویت از «بهرهوری صرف» به «پایداری سیاسی» تغییر میکند.
در اقتصاد ایران، این مفهوم را میتوان در تلاش برای جایگزینی واردات از اروپا با کشورهایی مثل چین، روسیه یا همسایگان دید. وقتی ایران به سمت فرند-شورینگ میرود، یعنی میخواهد نوسانات قیمت کالاها یا نایاب شدن آنها را که ناشی از تحریمهای غربی است، با تکیه بر شرکای سیاسیاش کنترل کند. برای شما، این موضوع به معنای تغییر برند محصولات در بازار، تفاوت در کیفیت و قیمت تمامشده کالاهایی است که به واسطه روابط سیاسی وارد کشور میشوند و مستقیماً روی هزینه سبد معیشت اثر میگذارند.
چرا الان مهم است
تازهدر دنیایی که کشورها ترجیح میدهند زنجیره تأمین خود را به «دوستان سیاسی» محدود کنند، بازتعریف نقش ترانزیتی ایران در مسیرهایی مثل تنگه هرمز حیاتی شده است. این روزها امنیتِ مسیرهای تجاری برای شرکای راهبردی، از قیمت تمامشده مهمتر است؛ بنابراین آینده درآمد ارزی ما به توانایی ایران در تبدیل شدن به یک «ایستگاه امن» در نقشه جدید تجارت جهانی گره خورده است.
آخرین اخبار با این مفهوم
تنگه هرمز؛ از اهرم فشار تا بار استراتژیک: ضرورت بازتعریف نقش ترانزیتی ایران در نظم جدید جهانی
تنگه هرمز در حال از دست دادن کارایی به عنوان اهرم فشار است؛ ایران باید با تغییر راهبرد از نظامیگری به مرکزیت ترانزیتی، جایگاه خود را حفظ کند.
۲۱ تیر ۱۴۰۵