بیکاری

بیکاری زمانی اتفاق می‌افتد که فردی در سن کار، آماده و مشتاق فعالیت باشد اما فرصتی برای کسب درآمد پیدا نکند. در اقتصاد ایران، بیکاری صرفاً به معنای خانه‌نشینی نیست؛ بلکه گاهی به شکل «بیکاری پنهان» یا اشتغال در مشاغل غیررسمی و کاذب دیده می‌شود که امنیت شغلی ندارند. این وضعیت نشان می‌دهد که چرخ‌های تولید و خدمات در کشور با تمام ظرفیت نمی‌چرخند و بخشی از سرمایه انسانی جامعه در حال هدر رفتن است.

تاثیر بیکاری مستقیماً در جیب مردم دیده می‌شود؛ وقتی نرخ بیکاری بالا می‌رود، رقابت برای شغل‌های موجود بیشتر شده و دستمزدها به نسبت تورم رشد نمی‌کنند. به عنوان مثال، در شهرهای صنعتی ایران، بیکاری یک کارگر یا مهندس به معنی کاهش تقاضا برای خرید مسکن و لوازم خانگی در آن منطقه است. این زنجیره در نهایت باعث رکود در بازارها شده و فشار اقتصادی را از فرد به کل جامعه و سیستم بانکی منتقل می‌کند.