پوشش همگانی سلامت

پوشش همگانی سلامت به این معناست که هر ایرانی، فارغ از میزان درآمد یا محل زندگی، بتواند به خدمات پیشگیری، درمان و دارو دسترسی داشته باشد. این مفهوم فقط به داشتنِ یک دفترچه بیمه ساده محدود نمی‌شود، بلکه بر کیفیتِ خدمات و کاهش سهمِ بیمار از هزینه‌ها تاکید دارد تا هیچ‌کس برای تامین هزینه‌های حیاتی مثل جراحی یا بیماری‌های خاص، ناچار به فروش دارایی‌های خود نشود.

در اقتصاد ایران، این موضوع مستقیماً با تورم بخش سلامت و بودجه‌های دولتی گره خورده است. وقتی پوشش همگانی ضعیف باشد، هزینه‌های کمرشکنِ درمان باعث می‌شود خانواده‌ها از مخارج اساسی دیگر مثل آموزش و تغذیه بزنند. برای مثال، اگر طرح تحول سلامت یا بیمه‌های پایه نتوانند فاصله قیمت واقعی دارو با قدرت خرید مردم را پر کنند، شوک‌های ارزی مستقیماً به سفره مردم اصابت می‌کند و امنیت اقتصادی جامعه را به خطر می‌اندازد.