تضمین اشتغال

تضمین اشتغال یعنی دولت نقش آخرین استخدام‌کننده را بر عهده می‌گیرد تا هر کسی که توانایی و تمایل به کار دارد، بیکار نماند. در این رویکرد، دولت به جای پرداخت مستمریِ صرف، پروژه‌های عام‌المنفعه مثل بهسازی محیط‌زیست یا خدمات محلی تعریف می‌کند و افراد را با دستمزدی که کفِ بازار محسوب می‌شود به کار می‌گیرد. این کار باعث می‌شود نیروی کار حتی در سخت‌ترین روزهای اقتصادی، مهارت و انگیزه خود را حفظ کند. در واقعیتِ اقتصاد ایران که نوساناتِ شدید باعث تعدیل نیرو در واحدهای تولیدی می‌شود، وجود چنین تضمینی می‌تواند جلوی فقر مطلق را بگیرد. مثلاً اگر کارگری در یک شهر صنعتی به دلیل کمبود مواد اولیه بیکار شد، بلافاصله در پروژه‌های نوسازی شهری همان منطقه مشغول به کار می‌شود. این سازوکار نه تنها قدرت خرید خانواده را در برابر تورم حفظ می‌کند، بلکه از آسیب‌های اجتماعی بیکاری طولانی‌مدت هم جلوگیری می‌کند؛ هرچند اجرای درست آن نیازمند مدیریت دقیق منابع مالی است تا منجر به کسری بودجه و تورم نشود.