پنجره جمعیتی

پنجره جمعیتی یعنی زمانی که ساختار سنی کشور به شکلی درمی‌آید که بیشترین تعداد آدم‌های آماده‌به‌کار را دارد. در این دوره، بارِ تکفل یا همان نسبتِ کسانی که کار نمی‌کنند به کسانی که نان‌آور هستند، به کمترین حد خود می‌رسد. در واقع، جامعه پر از جوانان و میانسالانی است که هم قدرت تولید دارند و هم می‌توانند با پس‌انداز و مصرف خود، چرخ اقتصاد را سریع‌تر بچرخانند و سرمایه‌های بزرگی برای آینده بسازند.

برای ما در ایران، این پنجره از اوایل دهه ۸۰ باز شد؛ یعنی همان زمانی که متولدان پرشمار دهه ۶۰ به سن کار رسیدند. اگر برای این جمعیت شغل کافی ایجاد شود، ثروت ملی جهش می‌کند و قدرت خرید مردم بالا می‌رود، اما اگر این فرصت با بیکاری یا تورم هدر برود، پنجره بسته می‌شود و ما با جامعه‌ای پیر روبه‌رو می‌شویم که نه پس‌اندازی برای دوران بازنشستگی دارد و نه نیروی جوانی که بتواند اقتصاد را پیش ببرد. در واقع، بهره‌مندی از این دوره تعیین می‌کند که ایران در دهه‌های آینده کشوری ثروتمند خواهد بود یا با بحران تأمین اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند.